Wykorzystując koncepcję wtórnej oralności W. J. Onga, zgodnie z którą komunikacja w środkach masowego przekazu wykazuje silne podobieństwo do kultur oralnych oraz prace J.D. Boltera, w których wykazuje zasadność wykorzystania tejże koncepcji do badań nad komunikacją w środowisku cyfrowym, zamierzam wskazać korelacje między eposem homeryckim a gropowieściami.

Starożytne greckie eposy „Iliada” I „Odyseja” dały początek literaturze europejskiej, zatem stanowią fundament kultury dla całego starego kontynentu. Nic zatem dziwnego, że toposy homeryckie są często wykorzystywane w rozmaitych tekstach kultury, nie wyłączając produktów cyfrowych, w tym gier wideo.

Przedmiotem analizy będzie gra Assassin’s Creed Odyssey, która choć w warstwie wydarzeń fabularnych jedynie powierzchownie nawiązuje do homeryckiego pierwowzoru za to wykazuje wyraźne analogie na poziome konstruowania fabuły, konstruowania bohatera, operowania czasem czy wykorzystywaniem środków mnemotechnicznych. Zamierzam wykazać, że analogie między najstarszym a najnowszym sposobem performowania opowieści wykazuje wyraziste podobieństwo i tym samym do pewnego stopnia przywracają doświadczenie eposu homeryckiego.